คราวนี้ ไอ้จุกกับมาพร้อมเอนทรีใหม่ อย่างแม่และหวย!!! ตอนแรกว่าจะไม่ตั้งชื่อนี้ แต่เห็นชื่อนิตยสารแม่และเด็ก มันแลดูน่ารักกุ๊กกิ๊กสมวัยอย่าง แม่ๆ เลยขอเอามาดัดแปลงเป็นชื่อเรื่อง แม่และหวยของตัวเองบ้าง!!!
 
 
 
 
               เรื่องมันมีอยู่ว่า แม่ของไอ้จุก เธอเป็นคนชอบเล่นหวยมาก และพอถามว่าทำไมถึงชอบเล่นหวย เธอก็จะตอบกลับมาทุกทีว่า "มันเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของชีิวิต" แหมตอบมาแบบนี้ เราจะไปขัดความสุขของชีวิตเํธอก็คงมิได้
 
 
 
งั้นเราลองมาดูข้อดีการเล่นหวยของแม่ไอ้จุกกันเถอะ....
 
 
 
 
1. การเล่นหวยทำให้เกิดจินตนาการที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทำไมการเล่นหวยถึงทำให้มีจินตนาการ ก็เพราะเล่นหวยทำให้พวกแม่ๆ ได้ตีเลขจากสิ่งที่เจอ ข้อนี้ไอ้จุกว่า พวกแวนโกะ หรือพวกศิลปินที่มีจินตนาการอันโดดเด่น ถ้าได้มาเจอแม่ไอ้จุกแล้วละก็ มีหวังถอยกรู งงเป็นไก่ตาแตก ขนาดเมื่อวันศุกร์ มีตัวเงินตัวทองเข้ามาในบ้านไอ้จุก คุณนายเธอก็ตีเลขออกมาทันที่เลยว่า
 
คุณนาย :      "18 งวดนี้ออกแน่ๆ"
 
ไอ้จุก    :       "อ้าว!! แล้วไอ้ตัวเงินตัวทอง มันเป็นเลข 18 ได้ไงแม่"
 
คุณนาย  :       "ตัวเงินตัวทอง หนึ่งตัว ก็เลข 1 และตัวเงินตัวทอง ตัวมันเองนั้นละ เลข 8"
 
พ่อ (เดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้) : "คุณตีอะไรของคุณ งวดนี้ต้องออกเลขที่บ้านแน่นอน 492"
 
คุณนาย    : "เออ จริงด้วย เข้าบ้านก็ต้องแทงเลขที่บ้าน ลืมคิดไปเลยดูสิ"
 
 
 
เฮ้ย!!! นี้กูคุยกับเหล่ามนุษย์จากโลกไหนเนี่ย  งงกับพวกคุณเธอจริงๆ เล๊ย!!   อีกอย่าง คือตัวเงินตัวทองมันเข้าบ้าน พวกคุณๆ จะไม่คิดช่วยกันไล่มันออกไปก่อนเลยรึไง แหม!! ยืนตีเลขใช้ความคิด ใช้สมอง ใช้จินตนาการกันสนุกสนานเลยทีเดียวเชียว  (ตอนนี้ไอ้จุกก็ยังไม่รู้ว่า น้องตัวเงิน เขาได้ออกไปจากบ้านไอ้จุกแล้วรึยัง เพราะ พอตีเลขเสร็จ สามีภรรยาสองคนก็พากันออกไปไหนก็ไม่รู้ ปล่อยความกลัวและความหวาดผวาทิ้งไว้ให้ไอ้จุกได้นอนสะดุ้งตลอดทั้งคืน)
 
 
ยังๆ มันยังไม่จบ ทุกคนคงได้เห็นข่าวตุ๊กแกที่พนมมือไหว้ งานนี้อย่าคิดว่าแม่ไอ้จุกจะพลาด
 
 
 
 
คุณนายเธอตีไปไหนต่อไหน ดูแม้กระทั้งบ้านเลขที่(และดูเหมือนว่าจะไม่ได้เล่น)  ตีแม้กระทั้งการนับนิ้วของตัวตุ๊กแก แล้วพอดีตอนพ่อนั่งดูโทรทัศน์ เจอพี่โน๊ตอุดมมาออกรายการแล้วมาบอกว่า "งวดนี้แม่ที่บ้านตีเลขตุ๊กแกไว้แล้ว งวดนี้ 88"  พ่อและแม่ไอ้จุกก็เลย ทุมทุนสร้างกับเลขนี้ไปเยอะ 
 
          สุดท้ายตุ๊กแกทำเอาคุณนายถูกหวยแดกเรียบ เหม็นขี้หน้าตุ๊กแกกันไปข้างหนึ่งเลยทีเดียว แถมมานอนบ่นเสียดายว่า "ทำไมไม่แทงบ้านเลขที่นะ!!!!!!" 
 
 
เอา เอากับเธอเซ่!!
 
 
แต่ถ้าบ้านไหน ชุมชนไหนตีเลขจากตุ๊กแกถูกก็ยินดีด้วย แต่บ้านไอ้จุก ตีเลขผิดหวยงวดนี้ก็กร่อยกันไป!!!
 
 
 
 
 
 
2. การเล่นหวยทำให้การเข้าสังคมในโซเชียลเน็ตเวิร์คกว้างขว้างมากขึ้น  ตั้งแต่ไอ้จุกสอนคุณนายเล่นอินเตอร์เน็ตเป็น คุณนายเธอก็ดัดแปลง คิดค้นการหาเลขเด็กแต่ละงวดจากสังคมออนไลน์มากขึ้น พอใกล้วันหวยออกทีไร ไอ้จุกกับพี่ชายได้แต่นอนดูโทรทัศน์ คืนนั้นทั้งคืนไม่ได้จับคอมเล่นอินเตอร์เน็ตกันหรอก เพราะคุณนายเธอเขาต้องเข้าชุมชนคนใบ้หวย อ่านบทสรุปของหวยงวดนี้ว่ามันจะออกอะไร  พอเลยวันหวยออกไปแล้ว เธอก็ยังไม่คืนคอมพิวเตอร์มาให้พวกลูกๆได้เล่น
 
คุณนาย  :  "ออกไปสิ แม่จะเล่นอินเตอร์เน็ต" 
 
เสียงของคุณนายดังมาจากด้านหลัง ทำเอาไอ้จุกที่กำลังเล่นอยู่ถึงขั้นต้องลุกให้เธอทันที
 
ไอ้จุก  : หวยเพิ่งออก จะดูเลขอีกแล้วรึ
 
คุณนาย : เปล่า
 
ไอ้จุก  : แล้วจะทำอะไร
 
คุณนาย  : ดูว่าพรรคพวกในอินเตอร์เน็ตถูกกันบ้างไหม!!!!!
 
 
 
  
 
 
 
 
 
3. การเล่นหวยทำให้มีเพื่อนเพิ่มขึ้นและคนเคารพมากขึ้น ทำไมการเล่นหวยทำให้มีเพื่อนมากขึ้นและคนเคารพนะเหรอ ตอนแรกไอ้จุกก็นึกข้อนี้ไม่ออกหรอก จนกระทั่งเมื่อถึงวันหวยออกของงวดนี้ พอดีไอ้จุกนั่งเล่นอยู่ข้างแม่ และพอดีโทรศัพท์ของคุณนายมีคนโทรเข้ามา ไอ้เราก็ไม่ได้สนใจ แต่มาเอ๊ะใจตรงที่ เธอให้หวยกับคนที่เธอกำลังคุยด้ว ย!!!
 
 
ไอ้จุก : เพื่อนแม่โทรมาทำไมเหรอ
 
 
คุณนาย : โทรมาถามหวย ว่างวดนี้จะเล่นอะไรดี
 
 
ไอ้จุก :  แหม เดี๋ยวนี้เป็นเจ้าแม่
 
 
คุณนาย : จะไม่ให้ก็ไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายดันพูดว่า ขอเลขเด็ดไปปลดหนี้หน่อย!!!!
 
 
 
 
ให้ตายเถอะ!!!  จะเหมือนเจ้าแม่ใบ้หวยเข้าไปทุกที
 
 
 
 
 
 
4. การเล่นหวยทำให้ใช้เงินอย่างฉลาดขึ้น  ตั้งแต่เล่นหวย คุณนายแม่ของไอ้จุก เธอก็มีวินัยในการใช้เงินมากขึ้น(ตัวไอ้จุกนี้โครตสุรุ่ยเลย) งวดไหนที่ถูกหวยกินเรียบ คุณนายก็จะใช้เงินของเดือนนั้นให้ประหยัดลงไปครึ่งหนึ่ง ไม่ซื้อของมาก กับข้าวกับปลาก็จะเก็บพวกผักที่ปลูกแถวบ้านกิน
 
 
ไงละ!!!! ข้อนี้เยี่ยมเลยใช่ไหม แต่คนรอกินนี้เบื่อกันไปข้างหนึ่งเลย
 
 
 
(ปล. งวดนี้ถูกหวยแดกเรียบ ได้ข่าวว่าเธอกำลังจะต้มฉับฉ่ายหม้อใหญ่ เก็บไว้กินสักสองสามวัน คนรอกินอย่างเราก็.... )
 

 
 
 
 
 

 
 
 
5. การเล่นหวยทำให้เกิดการสนับสนุนในวงการนิตยสาร และแม๊กกาซีน  ข้อนี้ขาดไปไม่ได้เพราะบ้านไอ้จุก สนับสนุนให้ทุกคนรักในการอ่าน พ่อกับแม่เขาจะมีหนังสือที่รับมาประจำทุกสิบห้าวัน นั่นก็คือ "หลวงตาจันทร์!!" 
 
 
 
 
หนังสือเล่มนี้ขาดไม่ได้เลยทีเดียว เพราะเป็นแหล่งสำคัญในการตีเลข ดูเลขดับ เลขเด่น ในแต่ละงวด แหมสร้างเสริมให้คนในบ้านรักกันอ่านเพิ่มขึ้นจริงๆ
 
 
 
 
 
สุโค๊ย!!!!ยอดขายอันดับหนึ่งของประเทศ อยากจะบอกคนทำหนังสือเล่มนี้ว่า
 
 
 
"เฮ้ย!! คุณมีแฟนพันธ์แท้หนังสือคุณแล้วนะเว้ย"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สุดท้ายนี้ การเล่นหวยอาจเป็นสิ่งที่ไอ้จุกคิดว่า มันก็เป็นแค่การเสี่ยงดวง เสี่ยงโชค ที่มันไม่แน่ไม่นอน ถ้าถูกก็เฮลั่นบ้านลั่นช่องกันไป แต่ถ้าผิดก็อย่าไปโทษใคร โทษที่ตัวเรา ก็เพราะเราอยากเล่นเองไม่ใช่เหรอ
 
และถ้าจะห้ามคนที่ชอบเล่นหวยก็คงจะเป็นเรื่องยาก
 
เพราะไอ้การเล่นหวย ถ้าเล่นกันอย่างพอดี ไม่มีหนี้ไม่มีสินมันก็ชิวๆไป (ใช้ศัพท์วัยรุ่น) แต่ถ้าเล่นกันโดยไม่รู้จักประมาณตนเอง ไอ้หวยนี้ละจะนำพาความทุกข์มาให้คนเล่นได้นอนก่ายหน้าผาก นั่งกุมขมับ เพราะอย่างนั้นก็ควรจะเล่นให้มันพอดีๆ อย่างมากเกินไปนะ
 
 
 
 
 
 
ไอ้จุกขอจบการอภิปรายเพียงเท่านี้
 
 
 
 
  แม่งเหมือนจะจบ อย่างเทพ!!!!

 
 
 
 
 

ร้านตัดผม สะดวกซื้อ!!!!

posted on 10 Sep 2011 11:02 by bung-pp
            ร้านตัดผม สะดวกซื้อ!!!!
 
 
           ไอ้จุกอยากมาเล่าเรื่อง ร้านตัดผมที่ไอ้จุกเคยไปตัด คือแบบว่า ในความคิดตอนที่ตัดครั้งแรก ไอ้จุกได้แต่คิดอย่างเดียวว่า "ร้านนี้ จะเป็นครั้งสุดท้ายที่กูมาเหยียบเป็นแน่ เชี่ย เอ๊ย"  สมัยนั้นตอนที่คิดแบบนี้ก็คงเป็นตอน มัธยมปลาย คือตอนนั้นไอ้จุกโดดเรียนมาไง พอโดดเรียนมาก็อยากจะเกเร ตัดผมผิดระเบียบ อยากทำเท่ห์แบบกลับไปอีกทีเพื่อน ฮือฮาอะไรแบบนั้น... ไอ้จุกเลยไปร้านที่แม่ไอ้จุกแนะนำอยู่บ่อยๆ คือร้านยายแมว
 
 
       ร้านยายแมวที่ไอ้จุกไปตัด หน้าร้านตัดผมของเขาจะขายพวกข้าวสาร แก๊ส ขนมคบเขี้ยว ไข่เป็ด ไข่ไก่ เครื่องดื่มธรรมดาและมึนเมา กล่าวคือ มันขายสัปเพเหระ โลกนี้มีอะไรกูขายหมด อย่าให้เจอฟอสซิวได้โนเสาร์ไม่งั้นคงเอาออกมาขาย หน้าร้ายเจ้แกก็เต็มจนไม่เห็นห้องด้านในที่เอาไว้ตัดผม คือถ้ามาครั้งแรกก็ต้องคิดว่าเป็นร้านขายของธรรมดา แต่พอบอกเจ้าของร้าย เจ้แกจะพาเขาตรอก ให้จินตนาการว่าเวลานั้นไอ้จุกเป็นแฮรรีที่เดินเขาตรอกไดแอกอน มันเป็นซอยเล็กๆ มืดๆ ไม่ได้มืดเพราะความทึบของร้านนะ แต่มืดเพราะของแม่ง!! เจ้แกว่างของ ทวมหัว...
 
 
     พอเข้าไปตัดผม คือไอ้จุกเข้าใจว่าทั้งร้านมียายแมวทำงานอยู่คนเดียว สามีก็ออกไปทำงานข้างนอก ลูกก็ไปเรียนที่อินเดียจะเรียกกลับมาช่วยงาน ก็กลัวว่าจะงอนหลบอยู่ข้างต้นไม้ซ้ายขวา ตามสไตล์ประเทศนี้ เจ้แมวแกเลยโดดเดี่ยว เวลามีคนมาซื้ออะไรก็ยุ่งไปหมด แถมคือขายของไม่พอ ยังเป็นใต้เท้าแชร์ (อยากเป็นขุนนางก็ไม่บอก) เป็นเจ้ามือหวย ทุกอย่างที่โลกนี้หาเงินได้ เจ้แกทำหมด  พอเข้าไปในร้านเจ้แมวก็ให้ไอ้จุกไปนั่งที่เก้าอี้ตัดผม ถามว่าอยากตัดแบบไหน ไอ้เราก็สั่งไป พอเจ้แม้วเอาผ้ามาคลุมตัวเสร็จ ฉีดน้ำให้หัวโชก ชุ่มช่ำเปียกแฉะ จะได้ตัดผมง่ายๆเรียบร้อย
 
 
      วินาทีที่เจ้แมวแกถือกรรไกรขึ้นมาตัดเส้นผมด้านหลังออก ดังฉึบ!!! คือไอ้จุกก็รู้แล้วละว่าผมด้านหลังคงไปเฝ้าพระอินทร์แล้ว แต่พอจะตัดต่อนี้สิ ดันมีคนมาขัดจังหวะ ลูกค้าดันมาซื้อของเสียก่อน
 
     ลูกค้า : "เจ้แมว เอาเตาแก๊สมาเปลี่ยน"
 
     เจ้แมว : "เออ เดี๋ยวออกไป"  รีบเดินออกไป ทิ้งหัวชื่นแฉะไว้ให้ไอ้จุก และเศษผมครึ่งหนึ่งที่หล่นอยู่บนพื้น..  กับกรรไกรไว้คุยยามเหงา
 
 
    นี้เจ้ทิ้งกูไว้แบบนี้เหรอ.... จะค้างคาไว้แบบนี้ดีแล้วเหรอ กลับมาผมจะเท่ากันใช่ไหม ในหัวไอ้จุกไดแต่คิดอะไรไปต่างๆ นาๆ .......
 
 
    และสามนาทีผ่านไป เจ้แกก็กลับมาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด ก่อนจะมาตัดผมไอ้จุกต่อ พอตัดข้างหลังไปอีกข้าง ดังฉึบ เสียงลูกค้าก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
 
    ลูกค้า : "เจ้แมวซื้อข้าวสารสองโล"
 
    เจ้แมว :  "เออ เดี๋ยวออกไป"
 
 
     อย่างที่ทุกคนคิด เจ้แกทิ้งไอ้จุกให้นั่งปรึกษาความคิดกับกรรไกรและผ้าคลุมอีกครั้งแต่คราวนี้ไอ้จุกขอไม่นั่งเฉยๆ ขอนั่งมองในกระจกว่าแกทำอะไรอยู่ ไอ้จุกก็เห็นเจ้แกตักข้าวอยู่ด้านหลัง พอดีถุงข้าวสารมันอยู่ข้างหลังพอดี ไอ้จุกก็มองอย่างเพลินๆ สังเกตหนวดลูกค้า สิวลูกค้าไปเรื่อย พอเจ้แมวเสร็จ ไอ้จุกก็คิดว่า เจ้แกคงจะไปล้างมือก่อน แต่ที่ไหนได้
 
 
    เจ้แกไม่ล้าง เศษผงสีขาวของข้าวก็ติดฝ่ามือเรียวสวยของเจ้แกมา ทุกคนไม่ต้องคิดเลยว่า อ่างล้างมือใบใหม่ของเจ้แกคืออะไร ก็หัวไอ้จุกที่ชื่นแชะอยู่นี้ไง คือที่ล้างมือของแก แถมมีหน้ามาบ่นว่า "อุ๊ย ผมแห้งละ ลงน้ำอีกดีกว่า เดี๋ยวตัดยาก" แหมถ้าตอนนั้นวิญญาณ พี่เฉินหลัง กับ จา พนมเข้าสิง จะเหยียบโต๊ะแลัวลงศอกกับแกสักครั้ง....
 
 
อยาากได้ทรงผมเท่ห์ๆ จะเอาไปโชว์เพื่อน ก็ได้แต่ให้เพื่อนเห็นเป็นตัวตลก ก็แต่ละข้างมันไม่เท่ากันนี้หน่า...
 
 
หลังจากนั้นไอ้จุกก็ไม่ไปเหยียบอีกเลย.... แต่เมื่อวานคุณนายบังอรแม่ของไอ้จุกอยากตัดผม คุณนายเลยแวะร้านตัดผมเจ้แมวหรือยายแมวอีกครั้ง ไอ้เราก็ถามคุณนายแล้วว่า ฝนมันใกล้ตก ยังจะตัดอีกเหรอ แล้วตอนนี้มันก็จะห้าโมงแล้วไง คือ ไอ้จุกหิว หิวแม๊ก!!!  แต่คุณนายแกบอกว่า เจ้แมวแกตัดผมเร็ว ไม่ต้องกลัว
 
 
ไอ้เราพอได้ยินแม่พูด เราก็ได้แต่คิดว่าวันนี้มันคงไม่ซ้ำรอยเดิมแน่นอน แม่ไอ้จุกก็เข้าไปนั่งในร้าน เราสองแม่ลูกเดินเข้าไปในตรอกไดแอกอนด้วยกันสองคน ทางคุณนายบังอร ก็เข้าไปนั่งบนโต๊ะตัดผม คลุมผ้าผ่อน ฉีดน้ำใส่หัวเสร็จเรียบร้อย แต่พอลงมือตัดปุ๊บ มันซ้ำรอยเดิมปั๊บ
 
 
    ลูกค้า "เจ้แมว เอาค่าหวยมาจ่ายค่า"
 
    เจ้าแมว  "เข้ามาเลย"

    ผละออกไปคิดค่าหวย ทิ้งหัวคุณนายให้ชื่นแฉะ แบบคราที่ไอ้จุกเคยโดน คุณนายแม่ไอ้จุกก็ไม่คิดอะไรนะ เพราะแกเพิ่งได้ใบหวยมา เลยอ่านอย่างตั้งใจ ไม่สนใจใครทั้งนั้น ใบหวยของพระวัดดัง พอไอ้จุกเอามาดู แหม แต่ละเลข ถ้าเอามานับดู มันมีตั้งแต่ 0-9 ละวะ อย่างวิ่งตัวนั้น จ้องตัวนี้ จับตาดูตัวนี้ให้ดี... แต่คุณนายบังอรแม่ไอ้จุกก็ยังชอบไง พอเล่นมันเฉียดไปสองตัวก็หาว่า "เลขของพระคนนี้ดี เข้าทาง ซื้อสามห้า ออก สามสาม เฉียด เกือบแม่นละ คราวหน้าเอาใหม่"
 
  เอาเถอะ ความสุขแม่ไอ้จุกไม่บ่น เพราะไม่ใช่เงินไอ้จุก กลับเรื่องตัดผมดีกว่า พอส่งค่าหวยเสร็จค่าแชร์ก็มาอีก ขุนนางใหญ่เข้าสิงยายแมวทันใด ใต้เท้าผู้ผดุงเงินก็ออกมาเผชิญโลก ทิ้งกรรไกรให้ไอ้จุกได้ดู....(คุณนายสนใจหวยอยู่)
 
 
    พอเสร็จจากแชร์ มีคนมาซื้อไข่ ซื้อไข่เรียบร้อย ไอ้จุกได้กลิ่นฝน เลยต้องเดินออกจากตรอกไปเก็บของหน้ารถ พอเดินมาหาแม่ อ้าว เชี่ยแล้ว เจ้แมวแกหายตัวเหมือนสเน๊ปออกไปข้างนอกแล้ว พอไอ้จุกถามแม่ ว่าเจ้แมวไปไหน แม่ก็บอกว่า ไปเก็บผ้า เจ้แกไปเก็บผ้า ให้ตายเถอะ นี้เราอยู่สำมะโนครัวกับเจ้แกแล้วใช่ไหม จะตัดผม ต้องรอแกเก็บผ้าเก็บผ่อนราวกับผ้าบนราวนั้นเป็นของตัวเองก็ไม่ปาน ....นี้กูไปฝากตากกางเกงในตั้งแต่เมื่อไรกัน...
 
 
กว่าจะตัดผมเสร็จก็ หกโมงพอดี ไปตั้งแต่ห้าโมง ตัดแค่ให้ด้านหลังมันสั้นออกหน่อย ข้างหน้าก็เอาออกอีกนิด แค่นั้นละ!!!! ให้รอซะไอ้จุกจะย้ายเสื้อผ้าเข้าไปอยู่ด้วย ที่จริงตอนนั้นก็ได้แต่นั่งคิดว่า วันนี้กูจะได้พาแม่กลับไปหาพ่อไหมน้าาาา
 
 
 
 
 
อยากกลับบ้านโว๊ยยยยย!!!!!
 
 
 
 
 
.........................................................................................